Gusto ko ring ibahagi rito ang mga bagay na hindi nakikita sa mga litrato ng aming pagkain.
Ako si Kitasaki, ang manager ng AKITEI sa Nagarekawa, Hiroshima.
Sa pahinang ito, unti-unti akong magsusulat hindi lang tungkol sa aming pagkain, kundi pati sa trabahong ginagawa bago ihain ang bawat putahe at sa mga kasamahan ko.
Kapag tumitingin tayo ng mga litrato ng isang restawran, kadalasan ang pagkain ang una nating napapansin.
Anong klaseng karne ito? Mukha bang masarap? Sino ang isasama ko?
Napakahalaga ng unang impresyong iyon.
Pero para sa mga naging interesado sa amin, gusto ko ring maipakita nang mas malalim ang nangyayari sa likod nito.
Ano ang iniisip namin bago ihanda ang isang putahe.
Saan kami nag-aalinlangan sa trabaho at paano kami nagsisikap na mapabuti ito.
Paano kami tinutulungan ng mga kasama namin araw-araw.
Sa ganitong mga kuwento, may bahagi ng pagkakakilanlan ng isang restawran na hindi maipapakita ng menu lamang.
Hindi lahat ay magiging dakilang kuwento.
Maaaring maliliit na napansin lang, o mga bagay na mahirap ipaliwanag.
Gayunman, gusto kong maging lugar ito kung saan ikinukuwento namin ang aming trabaho sa sarili naming salita.
"Gusto kong matikman ang pagkaing nasa kuwentong iyon."
"Gusto kong pumunta sa restawran kung nasaan ang mga taong iyon."
Isinusulat ko ito sa pag-asang darating ang araw na ganito ang mararamdaman ng mga mambabasa.
Mula sa trabahong nauuna sa isang gabi sa harap ng sukiyaki o shabu-shabu,
unti-unti kong ikukuwento rito ang tungkol sa AKITEI.
Ngayon, magsimula tayo sa kaunting kuwento tungkol sa mga "gabi" ng AKITEI.
Gusto ng sukiyaki nang alas-dos ng madaling-araw.
Ilan kaya ang nakaramdam ng ganito?
Medyo huli na para sa hapunan, at masyado pang maaga para sa almusal.
Isa-isang namamatay ang mga ilaw ng lungsod, at mahirap nang makahanap ng bukas na kainan.
Gayunpaman, sa Nagarekawa, Hiroshima, hindi sabay-sabay natatapos ang gabi para sa lahat.
Isang taong kakatapos lang ng trabaho.
Isang taong gusto pang makipagkuwentuhan sa kaibigang matagal nang hindi nakikita.
Isang biyaherong nakalimot sa oras at nag-iisip, "Gusto ko pang kumain ng masarap bago umalis sa Hiroshima."
Halimbawa, isipin nating ang isa sa kanila, nang alas-dos ng madaling-araw, ay nag-isip:
"Ngayong gabi, gusto kong kumain ng talagang masarap bago umuwi."
Gusto kong ang AKITEI ang maalala niya sa sandaling iyon.
Ganito ko nauunawaan kung bakit bukas ang AKITEI mula alas-singko ng hapon hanggang alas-nuwebe ng kinaumagahan.
Hatinggabi na, kaya puwede na ang simpleng pagkain.
Gabi na, kaya magtiis na lang nang kaunti.
Siyempre, may mga gabing ganoon.
Pero naniniwala ako na ang mga taong huli nang natatapos ang araw ay karapat-dapat ding magkaroon ng oras sa paligid ng kaldero, ninanamnam ang de-kalidad na karne.
Nakikipag-usap sa kasama sa kabila ng umuusok na singaw.
Inilalagay ang karne sa kaldero at hinihintay ang tamang sandali.
Sinasabing "Ang sarap nito," at kumukuha pa ng isa.
Ang sukiyaki at shabu-shabu ay hindi pagkaing minamadali.
Kaya nga kung minsan, napapabagal nito nang kaunti ang takbo ng isang abalang araw.
Ang pagbubukas hanggang umaga ay hindi lang tungkol sa mahabang oras ng serbisyo.
Ito ay ang paghahanda ng pagkain at paghihintay sa mga oras na may nangangailangan sa amin.
Ito ay ang pagiging lugar na sa dulo ng gabi ay iisipin mo, "Mabuti at bukas pa sila."
Bahagi rin iyon ng trabaho ng AKITEI.
Ngayong gabi rin sa Nagarekawa, mula alas-singko ng hapon hanggang alas-nuwebe ng kinaumagahan.
Kapag nanabik ka sa sukiyaki o shabu-shabu sa hatinggabi, alalahanin mo ang AKITEI.
Kitasaki